Sposób nauczania Wing Chun

Sposób nauczania Wing Chun jest odmienny niż w szkołach Karate. W Karate główny nacisk kładziony jest na ćwiczenia pojedynczych technik bez udziału przeciwnika oraz kata, które są ustalonymi sekwencjami ruchów. Uzupełnieniem są techniki w parach oraz sparingi. W Wing Chun główny nacisk jest kładziony na techniki w parach i to od pierwszego treningu. Ciągły kontakt z "przeciwnikiem", w którego role wciela się partner jest bardzo ważny w tym systemie. Ćwiczenia formalne (formy - analogiczne do kata z Karate) są uzupełnieniem. Jest tez wiele ćwiczeń specjalnych jak np. Chi-sao, które uczą unikalnej umiejętności oceny sytuacji i szybkiej reakcji bez udziału wzroku. Oczywiście każdy system uczy według swoich założeń i to co jest dobre dla np. Karate nie koniecznie się sprawdza w Wing Chun i odwrotnie. Podkreślanie różnic nie ma na celu ich wartościowania, a jedynie charakteryzuje poszczególne podejścia.

Skupienie się na technikach ćwiczonych w parach jest podstawa każdego treningu na każdym poziomie nauczania Wing Chun. Stosunkowo mało czasu jest przeznaczane doskonalenie technik "na sucho". Wynika to z faktu, ze techniki wykonywane "w powietrze" nie uczą radzenia sobie z garda przeciwnika, oceny i kontroli dystansu oraz zachowania poprawnej pozycji w stosunku do przeciwnika. Ogólnie nie występuje w nich element interakcji z "przeciwnikiem".

Techniki nożne


The feet are like wheels, and the hands like arrows

Stopy są jak koła a ręce jak strzały

Yip Man

Techniki nożne w Wing Chun są wykonywane maksymalnie do wysokości pasa. Nie wynika to z faktu, ze uważamy ze wyższe kopnięcia są nieskuteczne. Wręcz przeciwnie, kopnięcia w głowę są bardzo niebezpieczne i z pewnością mogą zakończyć walkę. Z drugiej strony stanowią one tez relatywnie duże ryzyko dla kopiącego, które oczywiście maleje ono, gdy kopiący wykonuje je szybko i poprawnie technicznie. W Wing Chun przyjęto założenie, ze korzyści z wysokich kopnięć są dyskusyjne w zderzeniu z ryzykiem jakie niosą dla kopiącego, a chodzi głównie o sytuacje, gdy kopniecie nie trafi w cel lub zostanie zablokowane. Wysokie kopnięcia łącza się z odkryciem, częściowa utrata stabilności, zazwyczaj relatywnie dłuższym czasem wykonania oraz koniecznością posiadania odpowiedniego ubioru, podłoża, przestrzeni oraz umiejętności. Obawy te znajdują swoje potwierdzenie w czasie zawodów sportowych. W niektórych stylach, gdzie aby podnieść widowiskowość imprezy opracowuje się przepisy zmuszające do wykonania odpowiedniej ilości wysokich technik nożnych, których zawodnicy wcale nie maja ochoty wykonywać.